Yavuz Bahadıroğlu

Yavuz Bahadıroğlu - Vakit

Hatırlayamadığım bir tarihte, hatırlayamadığım bir yerde yazmış olsam bile, şimdi yeri geldiği için hikâyemi tekrar yazacağım…
1967 ya da 68 yılıydı… Köyde bir ev yapmaya karar vermiş, yerini belirlemiştik. Fakat mevcut arsa hayallerimin evine dar geliyordu. Yetmez gibi, rahmetli babam “Evin yönü ille de kıbleye dönük olacak” diye tutturmuştu. Bu durumda arsa daha da daralıyordu. Bu yüzden rahmetliye itiraz ettim: “Evi kıbleye döndüreceğimize kendimizi döndürsek olmaz mı?”

Yavuz Bahadıroğlu - Vakit

Osmanlı asırlarında Ramazan, tıpkı şimdi olduğu gibi, mü’minler tarafından coşkuyla karşılanırdı...
Ama tabii dönemin şartlarından kaynaklanan bazı farklar vardı. Mesela marketler olmadığı için, Ramazan’a on, onbeş gün kala Ramazan alışverişi yapılır, kiler Ramazanlıklarla doldurulurdu.
Sonra çamaşırlar yıkanır, köşe bucak süpürülür, tahtaları fırçalanır, evler Sultan misafirliğe gelecekmiş gibi hazırlanırdı.
Bir anlamda gelmesi beklenen de bir sultandı: Onbir ayın sultanı!

Batı felsefesi, hayatı salt bir “yarış ve tırmanış” olarak görürken, “kader”e yol veren İslam tefekkürü, hayatın “yarış” ve “tırmanış” olduğunu kabul etmekle birlikte, insanın “eşref-i mahlükat=yaratılmışların en yücesi) kimliğine ve insanın yaratılış hikmetine daha yakışan bir ekleme yaparak der ki: “Hayat bir yarış, tırmanış ve yakarıştır(dua-kulluk-ubudiyet)”
İşte buradan hareketle, bir yazımda şöyle bir söz sarf etmiştim: “Kimsenin yüreğine ve emeğine basmadan tırmanmalı.”

Yavuz Bahadıroğlu - Vakit
ybahadiroglu@vakit.com.tr

17 Haziran 1950 tarihi, ezanın, tam 18 sene süren yakıcı bir ayrılıktan sonra, tekrar “Muhammedî” kimliğine kavuştuğu tarihti (1950). Araya başka konular girdi, değinemedik.
Memlekette açlığın, yokluğun, envai çeşit yoksulluğun kol gezdiği yıllarda, dönemin tek siyasi hareketi olan CHP, ezanı Türkçeye çevirmişti. Güya “Herkes ezanın manasını anlayacak”tı.