Mehmet Şevket Eygi

Bundankırk elli yıl önce kitapçıda “Bu Kur’ân’ın fiyatı kaç liradır?..” diye sormak çok ayıptı. “Hediyesi ne kadar?..” diyesorulurdu. Kutsal kitaba herhangi bir ticarî mal gözüyle bakılmazdı.

Eskiden, bugünküne nisbetle hayli edeb, terbiye, görgü vardı.

Zamanımızda bütün kutsallar çarşıya, pazara, tezgaha düştü.

Kabalık genelleşti. İncelikler, zarafetler bizi terk edip uzak diyarlara gitti. Acaba nerelere gittiler?

Şimdi her şey paraya endekslendi.

Bazı cemaat ve vakıfların zekatları dine, fıkha, şeriata, Kur’ân ve Sünnet’e aykırı bir şekilde topladıklarına dair tenkitlerim birilerini çok rahatsız etmiş. Bunlarla öğrenci okutuluyor, okul açılıyor diyorlar. Tekrar ediyorum:

Zekat paralarıyla cami, okul, tekke, köprü, hastahane, şadırvan, yurt binası, imarethane ve diğer hayır işi binaları yapılmaz.

Zekat paraları dinî gazete ve dergilere verilemez.

Tüzel kişiler (dernekler, vakıflar vs) zekat toplayamaz, alamaz.

Madde 1. Müezzinin sesi güzel değilse, Ezan-ı Muhammedîyi okumaya ehil ve layık değilse, ezanla ilgili musikî bilgisine sahip değilse ve ille de ezan okuyacaksa; bu zatın kutsal daveti mutlaka hoparlörsüz okuması gerekir. Hoparlörle okursa, sesinin çirkinliği on misli artacak, ezana ve dinleyenlere on misli eza verecektir.

Madde 2. Sesi müsait olmayanların, okumasını bilmeyenlerin ezan okuması, onlara ezan okutulması İslâm’a ve Ümmet’e ihanettir.

Din, inanç, inandığı gibi yaşamak hürriyetinin olmadığı bir ülkede demokrasi de yoktur, insan hakları da.

Din hürriyeti lâfla olmaz. Din hürriyeti kısıtlama kabul etmez. Din hürriyeti ya % 100 vardır, yahutyoktur.

Din hürriyeti olması için dinî eğitimin serbest olması, dinî cemaat ve tarikat kurmanın yasaklanmamış, kısıtlanmamış olması gerekir. Demokrasinin anavatanı ve beşiği olan İngiltere’de böyledir.